24 mg: Tegen ellende bestaat geen medicijn

Waar ik gisternacht na mijn eerste 24 mg nog wat onrustig in slaap viel, heb ik afgelopen nacht op de tweede 24 mg als een roos geslapen. Het is de wijten aan de spanning denk ik, van die eerste nacht. De angst dat ik toch een verschil zal merken, of het op termijn niet goed gaat, want ik zie nu eenmaal vaak beertjes op de weg. Maar omdat ik er gisteravond een comfortabel gevoel bij had dat ik weer 24 mg slikte en een aardig drukke dag had gehad, sliep ik prima.

De associatie van angst voor afbouwen, komt ook van eerdere ervaringen met medicijnen die op- en afgebouwd moesten worden. Zoals antidepressiva een aantal jaar geleden.
Dat je dan al depressief bent, maar eerst nóg depressiever moet worden, omdat het medicijn moet inwerken. De dagen rijgen zich uitzichtloos aan één en je vraagt je af waarom je door zo’n hel moet gaan. Op die depressieve dagen, zie je alleen maar de stront op de straten en het verdriet in de ogen van je naasten. Alles lijkt hopeloos, zelfs de lach van een kind, wanneer je na gaat dat hij op een dag ook zo depressief zou kunnen worden als jij. Wanneer je na gaat dat jij ook ooit dat kind met die lach was, onbewust van een toekomst zo rauw en hard, dat het alleen in boeken voorkomen mag.
Dat is depressie. Dat is antidepressiva opbouwen. Een ervaring die je de rest van je leven bij blijft.

Nog maar niet te spreken van medicijnen uit moeten proberen, voordat je weet of ze voor je werken. Antipsychotica, die je de hele nacht wakker houdt, terwijl je ze juist slikte tegen slapeloosheid. Waardoor je dagen lang als een zombie in je huis rond dwaalt. Buiten op straat neemt iedereen gewoon deel aan de maatschappij. Je hoort het geronk van rijdende auto’s van achter de gesloten gordijnen, toenemend tegen het spitsuur rond vijven. Kon je het ze maar uitleggen.

En dan, na weken van somberte door het opbouwen van antidepressivum, waarin je je vastklampte aan jaren 90’ films en gewetensvol elke dag probeerde te wandelen (alleen maar stront in de straten), glijdt er een glasplaat voor je waarneming. Niet te vergissen, daar ben je blij mee, na al die weken en daar voor maanden depressie.
Hoewel “blij” een emotie is die je vanaf nu niet echt meer voelt. Net zoals alle emoties eigenlijk. Want het medicijn heeft zich genesteld in je brein, waardoor je nu het gevoel hebt dat je helemaal niet meer zoveel gevoel hebt. Als iemand een grapje maakt lach je te laat en eigenlijk voor de vorm. In een poging de schijn van normaliteit althans te bewaren.
Maar subtiele processen hebben zich voltrokken: vanaf nu staat er een glasplaat tussen jou en de wereld. Je bent geen deelnemer meer, maar een toeschouwer. Natuurlijk, je handjes zitten er nog steeds aan, je kunt weer alles doen als voorheen. Maar de Wil is weg.
En waar de wil was, het kloppende hart van de emoties en de dingen die jij voelde, die jou mens maakte, daar is het nu leeg. Teneinde nog iets in je lichaam nee te voelen zeggen, eet je een hele zak chips leeg.

Natuurlijk zijn er ook mensen die het veel milder meemaken, maar dat zijn meestal kerels. Vrouwen lijken er sneller last van te hebben. (Hoewel er na mijn depressie praatgroep wel een keer een boom van een vent naar me toe is gekomen, om me duizelig te waarschuwen voor welke antidepressiva ik écht nooit moest gaan slikken. Hij was die net aan het afbouwen op de ouderwetse manier met alle bijweringen van dien. Geschrokken noteerde ik de naam van zijn onheil in mijn telefoon.)
Laatst las ik waarom: De meeste medicijnen worden uitgetest op mannen, omdat zij minder hormonale schommelingen hebben gedurende de maand. Maar hun stofwisseling is ook beduidend anders dan die van vrouwen. En toch moeten ook “wij” het daarmee doen. We slikken mannenmedicijnen. Lang leven de wereld waarin we leven. Not so much.

Om met een positieve noot af te sluiten: Het was dan ook mijn favoriete ever schrijfster door wie ik gedreven raakte het middel een week eerder af te bouwen. Nicolien Mizee beschrijft in haar (semi) autobiografische reeks “Faxen aan Ger”, in het derde deel aan het einde hoe zij in een aantal weken stopt met de Seroxat. Vlak voor het millennium, toen je alleen nog kon afbouwen in “brokjes”. Toen er nog geen Taperingstrips (afbouwmedicatie op maat) bestonden, die zo mensvriendelijk afbouwen dat de bijwerkingen minstens halveren. (Hierover meer later.)
Achterblijvend in de loopgraven van haar jeugd, worstelend om in de maatschappij van de jaren 90 begrepen te worden, blijft zij tot haar dertigste maar nauwelijks overeind. En hoewel de naweeën van het afbouwen nog maar net achter haar liggen, en het kalmerende idee van de dood lonkt, heeft zij haar eerste manuscript af aan het eind van dat boek.
Dat raakte en inspireerde mij zo dat ik het afbouwen geen week meer wilde uitstellen. Ik voelde mij eensgezind met mijn schrijfster. En misschien is dat wat waard.

2 Comments

  1. Het is volgens mij heel belangrijk dat bij iedereen de medicijnen echt goed worden afgestemd op hem of haar. Ik merkte bij mezelf juist dat er alleen nog maar negativiteit was vóór ik antidepressiva ging slikken. Ik slik nu ruim twee jaar en heb gelukkig nog steeds wel het idee dat ik dingen echt kan voelen. Ik kan nog steeds écht blij zijn. Gelukkig, want ik was bang dat dat zou verdwijnen.

    Like

    1. Je hebt gelijk. Maar die afstemming is het experimenteren er mee en dat is soms een lange weg. Ik heb ook baat gehad bij medicijnen hoor, alleen vroeg of laat moest ik er altijd wat voor inleveren, zoals hierboven beschreven. Dat heeft wat mij betreft niet echt reclame gemaakt voor de middeltjes. Hoewel ik voor anderen blij ben als het wel werkt.

      Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.