Huizenstress X: Wraak (deel 1)

Ik heb een bittere levensles geleerd: Iedereen is egoïstisch en als je niet uitkijkt wordt je genaaid. Hieronder een technisch verslag over huurbescherming.

Dat komt zo: Een week geleden was ik opgelucht en blij. Ik was te hospiteren geweest bij een huisje en het leek er op dat ik dat zou krijgen. Die ochtend was ik doodsbenauwd in mijn auto gestapt nadat ik alles had gedaan om zo vertrouwd mogelijk met de route te worden. Ik had op Google Maps de hele route uitvoerig bestudeert  en was de week daarvoor bij wijze van oefening met mijn vriendin naar de zee en het bos gereden.
Ik heb rijangst en mijn informatieverwerkingsstoornis speelt hoogstwaarschijnlijk een rol op de weg. Veel gaat te snel om te behappen en er zijn momenten dat ik zo veel informatie door mijn hoofd moet pompen, dat ik een soort black-out krijg. Ik noem het informatie blindheid.
Dus ik reed het stuk en alles ging goed. Het is vakantie en de Nederlandse wegen zijn godzijdank rustig. Daar aangekomen leerde ik de verhuurder kennen en zag ik het aller-schattigste huisje. Ook ontmoette ik zijn zieke vrouw. De man wilde echter niet dat ik me daar inschreef, ook niet toen ik begon over enige huursubsidie. Verlicht door het mooie huisje in de middel of niemandsland, een stad verder dan de mijne, slikte ik het voor zoete koek. Eenmaal thuis liet ik meteen weten dat ik een goed gevoel had bij het huisje en die avond, gaf de verhuurder groen licht. Toen moest ik mijn hospita nog overhalen de vertrekpremie te verhogen. Gelukkig stemde zij in. Alles leek geregeld en na een paar dagen ontving ik de overeenkomst.

Toen ik die echter door las ontdekte ik dat de toekomstige verhuurder mij van vrijwel al mijn rechten wilde onthouden en mij in de laatste passage van de overeenkomst afstand van mijn huurbescherming wilde laten doen. Mijn aanvankelijke blijdschap maakte plaats voor somberte, en met mijn coach sprak ik af hier informatie over in te winnen bij het Juridisch Loket.
‘Volgens mij mag hij dit helemaal niet van je verlangen,’ zei zij.
Een paar dagen later, toen zij in contact was geweest met het Juridisch Loket melde ze mij dat ik het contract stilzwijgend kon tekenen; als het echt op een akkefietje uitdraaide, zou huurbescherming alsnog voor mij gelden. Ik had tegen die tijd zelf ook naar het Juridisch Loket gebeld, maar de mevrouw aan de andere kant deelde deze mening niet.
‘Gebruiksovereenkomsten, ja dat heb je tegenwoordig ook nog…’mompelde ze.
Ze vond mijn vraag te lang om telefonisch te beantwoorden en stelde voor dat ik naar het inloopspreekuur kwam. Daar ben ik vanmorgen geweest.

Ondertussen had ik ook informatie opgezocht over huurcontracten en vertrekpremies. De schellen vielen mij van de ogen toen ik door kreeg dat ik mij helemaal niet in deze penibele situatie hoef te bevinden. Mijn hospita zou het mij geriefelijk moeten maken met een aantrekkelijke premie! Als klap op de vuurpijl bleek ze nog een vrek ook: toen ik haar vroeg of ik enige reiskosten voor het Juridisch Loket en wat verhuisdozen op de rekening van de verhuiskosten mocht zetten, antwoorden zij: ‘Alleen als je de verhuisdozen daarna aan ons geeft voor onze verhuizing’.
Twee dagen liep ik woedend rond, om deze degraderende opmerking, maar ook omdat zij eerder verteld had dat de jongen die boven mij kwam scheld en schreeuwt als een speenvarken wanneer hij gamed. Nu begreep ik waarom ze van hem af wou. En blijkbaar vond ze het niet bezwaarlijk om mij met hem op te schepen.

Ik was ook boos op mijzelf, want hoe had ik zo naïef kunnen zijn? Ik had al in een veel vroeger stadium mijn rechten als huurder moeten onderzoeken! Ook was ik boos op de toekomstig huurder en zijn smerige contract, en ten laatste op mijn hospita en haar vieze spelletje. Ik begon haar er zelf van te verdenken dat er enige opzet in het spel was. Opeens zag ik alles door een heel andere bril: Mijn hospita had een verbaal agressieve jongen boven mijn woning willen plaatsen, terwijl zij weet hoe gevoelig ik ben voor geluid en hoe gehorig het er is. Uit het laatste gesprek dat wij dachten te hebben kon ik opmaken dat die jongen inderdaad zo erg was als ik dacht… Daardoor was ik op de kast gejaagd en begon ik als een bezetene te zoeken naar een alternatieve woonplek. Toen dat na een paar maanden ploeteren met mijn schamele budget van 400 euro nog niet gelukt was, bood zij een vertrekpremie aan die mij 200 euro per maand hoger deed uitkomen voor twee jaar. Ik bedankte haar de hemel in, maar god wat ben in naïef geweest: De meeste vertrekpremies zijn 4 tot 10 keer zo hoog! En ik was zo naïef dat ik haar zelfs aanbood nog een grafisch klusje voor weinig te doen uit dankbaarheid.

Ook ben ik ontevreden over de man van de Juridische bijstand waar ik aanvankelijk mee te maken kreeg. Hij adviseerde me, maar heeft me voornamelijk bang gemaakt met verhaaltjes over verhuurders die hun huurder wegpesten. Geen seconden heeft hij de vertrekpremie en de verhuisvergoeding genoemd! En ik maar in de depressiepraatgroep vertellen hoe blij ik met die vent zijn advies was! Bah.

Hij heeft een officiële brief voor mij verstuurt waar ik hem 150 euro voor betaalde. Die maakte ik op zijn rekening over als “vrijwilligersvergoeding”. Dat vond ik een beetje raar. Toen het dossier gesloten was en ik nog met een vraagje over dat rare contract van die nieuwe aan kwam, dirigeerde hij me opeens weg. Bovendien heeft hij me nooit verteld dat ik die brief ook gratis door een advocaat kon laten opstellen, omdat ik recht op rechtsbijstand heb. In plaats daarvan speldde hij me op de mouw dat ik alleen voor rechtsbijstand in aanmerking kwam als ik een verzekering had afgesloten.

Daar heb ik dus van geleerd dat je nooit moet uitspreken hoe blij je met mensen bent als je ze nog niet zo lang kent. De meeste zullen je uiteindelijk toch wel teleurstellen.

Toen ik tegen mijn vriendin begon over de vertrekpremie had zij aanvankelijk behoudend gereageerd. Nee, angstig. Ik mocht nog blij zijn dat mijn hospita zo goed voor mij was, meende zij. Voor het zelfde geval had ze me weggepest. Voor mijn vader heb ik dit verhaal deels verzwegen. Ook hij was van mening dat ik dankbaar moest zijn voor dat geld en mijn hospita “niet langer tot last” moest zijn. Wat een onzin allemaal! Zij is mij tot last geweest: Een hele zomer lang!
Ik heb niets anders gedaan dan het internet afstruinen en mij elke dag zorgen maken.

‘Het is een poor man’s attitude om zo bang te zijn!’ zei ik boos tegen mijn vriendin. ‘Alle mensen om mij heen hebben een poor man’s attitude. Ze maken allemaal geen gebruik van hun recht en raden het elkaar zelfs af,’ riep ik.
Maar ik was natuurlijk ook boos op mijzelf, want ook ik had die angstige, naïeve houding gehad.

Tussen haakjes: Het is wel grappig dat ik net Borderwijks – Karakter gelezen heb, waarin hoofdpersoon Katadreufe ook verwikkelt is in een schermutseling met de wet. Het is een bildungsroman over hoe hij opkruipt van de armoede tot de bovenklasse. Hij wordt daarin tegengewerkt door zijn vader.

Nu ja, gister was ik moe van de boosheid van de dagen er voor. s’ Avonds bibberde ik alweer voor de afspraken die ik vandaag had bij het Juridisch Loket en straks met mijn hospita. Ik eet mij een weg door de stress heen.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.