Huizenstress I

Een uur geleden lag ik wakker en begon er gerommel aan de andere kant van de muur. Meteen sloeg mijn hart een slag over, hoewel ik daar voor al lag te piekeren en niet lekker wakker werd. Stil lag ik er naar te luisteren. Ze zouden toch niet nu al beginnen met de verbouwing? Wat als mijn hospita en haar vriend na onze onenigheid hadden besloten vaart te maken? Allerlei doemscenario’s speelde door mijn hoofd. Nerveus stond ik op en begon aan mijn ochtend ritueel.

De afgelopen week is er veel veranderd. Nadat ik het nieuws van mijn hospita had gekregen dat zij de zoon van haar vriend binnen enkele maanden in de garage naast mij laten intrekken, sloeg bij mij de paniek toe. De week daarop besloot ik met haar te gaan praten, over of hij niet gewoon bij haar in huis kon. Ze had toch nog een extra slaapkamer daar boven? Tijdens het gesprek vertelde ze mij afgemeten dat daar geen spraken van zou zijn. Bovendien waren ze van plan de hele garage te gaan verbouwen en voorzien van sanitair. En het aller ergste: Hij zou ook de zolder boven mij krijgen. Overal om mij heen zou hij geluid gaan maken.

Ik communiceerde open en droeg verschillende andere mogelijkheden en mijn bezwaren aan, maar van haar plan wilde ze niet afwijken. Daarna heb ik een uur overstuur met mijn vriendin en mijn moeder gepraat. De dagen daarna ging ik naarstig op zoek naar een woning via de sociale huurwoning site. Ook informeerde ik naar mijn rechten en stuurde verschillende mails naar de Rijksoverheid en het Juridisch Loket. Ik kreeg mails terug of ik telefonisch contact met ze wilde opnemen. Die avond zette ik een advertentie online dat ik op zoek was naar een woning. Vijfhonderd euro was de max. Na een paar uurtjes had ik contact met een man die een deel van zijn woning voor vijfhonderdvijftig verhuurde. Maar het contact brak gedurende de dagen er na af en ik heb niets meer van hem gehoord. Het gesprek verliep stroef en ik vraag me nu af of ik iets anders had kunnen doen. Ik geloof niet dat ik er nog wat van zal horen.

Dit alles ging natuurlijk gepaard met allerlei doemscenario’s in mijn hoofd.
Wat als de man van de advertentie een engerd was? Wat als ik in paniek zou raken tijdens de verhuizing? Een verhuizing kan nu ieder moment ophanden zijn, dacht ik, maar het kan ook nog maanden duren. Al die tijd sta ik stijf van de stress. En wat als mijn nieuwe huis ver weg is en ik niet met de auto durf? Of het lawaai van buren daar even erg is als hier maar ik mijn plek op de sociale huurlijst dan al voor zeven jaar heb vergeven? Wat als ik aan de antidepressiva moet om met de stress om te kunnen gaan maar de eerste twee weken verschrikkelijk zullen zijn en ik zo depressief wordt dat er iets ergs gebeurt? Mijn gegeneraliseerde angststoornis was weer rijkelijk aanwezig. Wat dat betreft is het een vloek en een zegen om zo’n rijke fantasie te hebben.

Vanmorgen probeerde ik te ontspannen, maar het gerommel duurde zo lang dat ik besloot te gaan kijken. Met een bakje afval als cover liep ik naar de container. Haar kat, die altijd zijn klauwen in mijn benen zet als ik te dicht langs hem loop, duwde ik zachtjes weg met een stengel chinees riet.

Het was mijn hospita, die aan haar fiets kluste met een bakje schroefjes uit de schuur. Ondanks de onverwachte ontmoeting was ik gerust. Ik zei snel “hoi” zonder haar aan te kijken en ledigde mijn afvalbakje.

Daarna kroop ik snel achter het internet en vervolgde mijn zoektocht op de sociale huurwoning site. Alles leek een risico. De woonruimtes waar ik bijna voor in aanmerking kwam waren flats in slechte wijken en gehuchtjes met energie label G. Ik wist niet eens dat er zo iets slechts als energie label G bestond. Ik besloot dus nog niet te reageren. In de praatgroep had iemand geopperd om urgentie aan te vragen. Ik had gezegd dat ik daar weinig kans mee zou hebben, want urgentie krijg je alleen in het ergste geval.

Maar wat als het erger zou worden bij mij? Wat als ik mentaal in elkaar zou storten, of een woedeaanval zou krijgen van radeloosheid? Sinds vorig jaar vertrouw ik mijzelf voor geen cent meer. Even overwoog ik urgentie aan te vragen, maar zag daar toch weer vanaf. Stel je voor hoeveel energie al die procedures me zouden kosten. en waarschijnlijk met een negatief resultaat.

Nu schrijf ik dus even. Gister heb ik ook de hele dag geschreven. Gister was ik moe en depressief. De week was zo opeens vol spanning geweest. Ik had besloten niet met mijn vriendin af te spreken maar thuis te blijven om alles weer op een rijtje te krijgen. Ik verstuurde wat mailtjes, handelde wat zaakjes af, kookte gezond voor mijzelf en liet gedurende de dag een paar tranen. De stijve nek die ik al twee dagen had, uitte zich in een vagelijke hoofdpijn. Toch was ik tevreden over alles wat ik geschreven had.

Op dit moment overweeg ik een angstremmer in te nemen. Maar misschien is het een beter idee om gewoon even een rondje te gaan wandelen en de plaats des onheil te verlaten. Het voelt ook niet meer als mijn huis. Emotioneel raak ik er al meer van onthecht. Ze willen me hier niet meer, denk ik dan als ik hun geluiden hoor. Ik zal het missen om te kijken naar de buizerds die hier zo prachtig in de lucht hangen. Maar nu ga ik eerst wandelen want het is zondag en mooi weer.

Advertentie

2 Comments

  1. Ik kwam hier via-via terecht, met dezelfde diagnose. Ik heb ‘m ook nog maar heel kort en er ging een lange weg aan vooraf.
    Ik snap dit zó, als ik dit lees. Je eigen huis moet een veilige plek zijn en als je dan steeds door anderen mensen en/of geluiden gestoord wordt, kan dat die veilige plek heel onveilig maken. Ik hoop dat de beste oplossing snel gevonden wordt!

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.