Sporten, vrouwenrechten, schaduwvechten en kunst

Vandaag was de heugelijke dag dat ik het sporten weer heb opgepakt. Door alle overspannenheid en mentale problemen heeft de dokter mij vorige zomer afgeraden om intensief te sporten en aangeraden in plaats daar van te wandelen. Dit omdat intensief sporten stress teweeg brengt in het lichaam die voor overspannen mensen niet goed voor het herstel is. Het stresniveau moet bij overspannen mensen juist zo laag mogelijk liggen en daarom werd mij aangeraden te gaan wandelen, liefst in de natuur.

Nu moet je niet denken dat ik er op uit ben gegaan naar één of andere sportschool. Nee.
Ik bedoel thuis sporten door middel van een Billy Blanks hometrainvideo.
Nu moet je ook niet denken dat ik een videoband van hem  gekocht heb. Nee.
Ik bedoel de aerobics sessies die hij op YouTube heeft gezet. Als uitkeringsgerechtigde -of uitkeringlijer zoals ik het zelf bitter noem- permitteer ik mijzelf geen buitenissige uitgaven. Al helemaal niet als het ook ergens gratis te krijgen is. Ik ben begonnen zonder gewichtjes en met mijn favoriete danceplaylist op de achtergrond. Die gewichtjes komen een volgende keer wel, want daar raak ik buiten adem van. Bovendien heb ik 2kg gewichtjes, dus zal ik het moeten opbouwen.

Buiten waait het. Gister was er een klimaatmars. Heel wat linkse BN’ers en een paar kennissen van mij gingen er heen, dat zag ik op Instagram. Ik heb de hele dag zitten tekenen en informatie over teken -materialen en -tactieken opgezocht.

De avond er voor heb ik hard gehuild, omdat ik geïnspireerd was om iets te ontwerpen, maar mij vervolgens herinnerde dat helemaal niemand in de designwereld op mij zit te wachten. Ik dacht terug aan mijn in duigen gevallen kunstacademie traject en hoe stom dat allemaal gelopen is. Ook aan alle vermeende feedback en hoe inadequaat ik was. Daarna dacht ik terug aan een poosje geleden, toen ik op een gefrustreerde avond met dat verdriet juist een hele mooie tekening maakte.
‘Negatieve emoties zijn een goede inspiratiebron voor mijn tekeningen,’ bedacht ik mij toen en daarom heb na het verdriet meteen mijn teken spullen gepakt en boze muziek op gezet. Het ontwerp kwam gistermiddag pas klaar. Hoewel ik tevreden was over de kleuren en het gebruik van multimedia (acrylverf, potloden, pastel, pen) was de compositie van het gezicht mislukt.

Toen ik dat zag van die klimaatmars herinnerde ik me hoeveel materiaal er op de kunstacademie werd verspilt. Dat kwam veelal doordat leerlingen materialen kochten waarvan ze nog niet wisten hoe ze die moesten gebruiken. De kunstacademie is extreem gefocust op individueel experiment in het eerste jaar, alleen niemand legt je echt uit hoe je het spul (beton, gips, vloeibaar rubber, verf, kwasten) echt gebruikt. Bovendien maken vrijwel alle jaargangen studenten van het eerste jaar de zelfde experimentjes. Je wilt niet geloven hoe vol die containers steeds lagen. Materialen hanteren zou men van een vakman moeten leren zodat je mee krijgt hoe je er wijs mee om gaat. Zodat je het materiaal waard wordt.

Hoe dan ook ik werkte altijd met kleine porties. Zo veel geld had ik niet en ik ben bovendien erg zuinig. In tegenstelling tot veel van mijn klasgenoten daar, had ik wel het één en ander van vakmeesters geleerd, zoals hoe je duurzaam met verf en kwasten om gaat. De materiaalproeven die wij ieder semester moesten presenteren wilde ik daarom ook zo klein mogelijk maken. Totdat het een ontwerp is, is het immers weggegooid geld. Dit kwam mij op een waarschuwing te staan en later op een slecht cijfer en uiteindelijk een negatief studieadvies. Ik denk dat de leraressen erg gekrenkt waren en dachten dat ik hun lessen onbelangrijk vond. Veel leraren daar hadden best wel een groot ego. Hoewel dat bij de echt succesvolle ontwerpers onder hen dan wel weer mee viel. Die hadden het blijkbaar niet nodig.

‘Dat heb ik voor het klimaat gedaan,’ dacht ik grimmig toen ik al die foto’s van protestanten voorbij zag komen op sociale media. Het is toch vreemd dat zo’n kunstacademie in de zelfde linkse hoek zit, qua gedachtegang, maar er dan zo’n spilzuchtig en individualistisch beleid op na houdt. Hoe belangrijk moet iets wel niet zijn als je het nodig vind iedere leerling weer de zelfde materiaalproeven te laten doen? Kunnen we niet beter een vaste wand expositie van alle in het verleden gedane proeven maken, zodat leerlingen weten wat er al gedaan is, hoe dat er uit zag en wat nog vernieuwend is? Ongelofelijk. Hoe belangrijk moet je jezelf wel niet vinden om containers vol te gooien? Dat rijmt toch niet met al die groene en wereldverbeterende ideeën die ze er op na houden? Practice what you preach please!

En dan de mars voor de rechten van de vrouw, die was de dag er voor, op de internationale dag van de vrouw. Aangezien ik enige feministische netwerken volg kreeg ik ook dat uitgebreid mee. Ik heb een legale manier gevonden om de grote kranten van Nederland op mijn mobiel gratis te lezen. Zo stuitte ik op een onderzoeksverslag over vrouwen en politieke carrières. Vrouwen zijn bijna nergens zo ondervertegenwoordigd als in de wereldpolitiek en als zij daar dan komen, hebben zij een veel moeizamer carrièrepad afgelegd dan de mannen. Toch schetste het mijn verbazing dat zij vooral in centrum rechtse regeringen opduiken. Links, met alle mooie idealen van dien, weet de daad niet bij het woord te voegen. Opvallend.

Tevens kreeg ik een beetje een nare bijsmaak van al die succesvolle vrouwen, die niet te beroerd leken zich in het voetlicht te begeven op de internationale vrouwendag. Poserend op selfies, iedereen feliciterend met internationale vrouwendag (want ja wat moet je anders doen dan elkaar maar weer feliciteren) en dan meestal nog met een soort toespraakje er onder. Mijn nare bijsmaak kwam van de borstklopperij van al die succesvolle vrouwen. Alsof zij zelf de vleesgeworden droom van de rechten voor de vrouw waren. Zij waren wel opgeklommen en hadden carrière gemaakt. Het soort schaduwvechterij waar mijn dagelijkse realiteit mee doordrenkt is, zal je op internationale dag van de vrouw niet zo snel in het voetlicht zien staan. Dat een bijstandsmoeder die berooid is achter gelaten ook een selfie maakt en roept: Still going strong! (In deze vrouw-benadelende rot economie). Of dat een vrouw met chronische ziekte (die blijkens de onderzoeken veel minder begrip krijgen van dokters dan mannen met chronische ziekten) bij een mooie foto zegt: Going the distance… Nee, dat zie je niet zo veel, als je geen carrière hebt gemaakt, heb je eigenlijk helemaal niets te zoeken op internationale vrouwendag. En er zijn zoveel schaduwvechters. Zoals ik. Zoals andere vrouwen met problemen die niet worden begrepen.

Gelukkig liet mijn favoriete voorvechtster Asha ten Broeke mij niet in de steek vandaag. Als chronisch zieke wetenschapsjournalist schreef zij hier een mooi column over dat mijn onderbuikgevoel onderstreepte. Als zij toch niet die ellendige chronische ziekte van haar had gehad, had ze misschien wel niet zo veel inzicht gehad in de hele schaduwsituatie. Dan had ze misschien wel net zo veel rond gestuiterd als die andere vrouwen. Of dan had ze misschien wel veel meer voor ons kunnen doen, dat is ook een realisatie. In ieder geval heb ik via het boek “Het idee m/v” het meest heldere concept over vrouwenrechten en gelijkheid opgedaan dat er in de Nederlandse onderzoeksliteratuur te vinden is. En daar ben ik dankbaar voor. Asha is het soort feministe die ontzettend veel dreiging en shit over zichzelf uitgestort krijgt, omdat ze zich zo sterk uitspreekt.

Oh en mijn moeder is de andere meest belangrijke persoon als het gaat om het zijn van een voorbeeld vrouw. Ze heeft vier kinderen grotendeels alleen opgevoed en heeft alles op alles gezet om ons niet alleen op te voeden maar ook te vormen. Geen enkele kwaliteit wilde ze daar op inleveren. Hoewel er weinig geld was, zou ze haar laatste stuiver liever omdraaien voor biologische jam dan iets anders. Hoewel er weinig geld was, gingen we toch low-budget op vakantie, naar natuurvriendenhuizen. Die hele vakantie deed zij dan met ons alleen, vier kinderen op de achterbank. Vier kinderen in de bolderwagen naar het strand.
Na de scheiding zei ze: ‘Ik wordt geen uitkeringsmoeder’. Daarop werd ik aan het werk gezet als oppas in de middag en kon zij werken als wijkverpleegkundige. Zij was tevens al één van de eerste om een comité op te zetten voor parttime werk. De meeste wijkverpleegkundige wilde namelijk niet fulltime werken en door alle banen parttime te maken, kwamen ook de nieuw afgestudeerde aan de baan. Dat tekort is nu niet meer voor te stellen.
Helaas zag haar baas dat niet zo zitten. Toen de eerste recessie aanstalten maakte en er bezuinigd moest worden, vlogen de kerstpakketten er het eerst uit, terwijl het bonusbeleid van de managers er alleen maar op vooruit ging. Mijn moeder had dat best door.

Tevens een kleine kanttekening wat betreft mijn vader, hij heeft ook zijn best gedaan. Alleen voor een man met (vermoedelijk) autisme is een gezin van vier kinderen niet makkelijk en hij zocht altijd rust op zijn boot. Hij was lasser van beroep. Ook hij was altijd een oproerkraaier. Dat hadden ze mooi gemeen. Dan sloot hij samen een pact met zijn collega’s om te staken voor meer loon. Meestal deinsde zijn collega’s op het laatste moment terug en vloog hij er met de eerste ontslagronde uit. Ontslag werd voor mij vader een beetje een routineus verhaal, maar hij kwam altijd makkelijk elders weer aan het werk, omdat hij toch onder zijn niveau werkte. Hij heeft altijd gedaan wat hij kon voor ons, alleen mijn moeder treft op internationale vrouwendag de eer. Ze bracht ons naar de Vrije School nog voordat dat concept populair was. Veel mensen toen vonden het geitenwollen sokken gedoe. Nu blijken die zogenoemde hippies van toen visionaire inzichten te hebben gehad over het milieu en de verkilling van de maatschappij. Zij waren de eerste in een milieu mars. De leerweg van de vrije school is ondertussen mateloos populair. Trouwen, op de vrije school leerde we al geen materialen te verspillen. Die kennis kregen we van echte ambachtslieden. Wij plakte geen macaroni op lege jampotten als Moederdag cadeau, maar leerde vilten met echte wol en kleuren mengen vanaf de basis. Mijn jeugd met al die mooie, visionaire dingen, die pakt niemand mij meer af.

Dank je mam, dat je voor ons stond.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.