Daddy Cool

Er lijken zich, na een lang jaar van veel gedoe en ellende, een paar lichtpuntjes af te schilderen aan mijn horizon. Het was niet dat ik het zelf had durven vragen, maar toen ik mijn vader gister vertelde dat mijn hospita eigenlijk wilde dat ik ging verhuizen, stelde hij voor iets voor mij te kopen door het vrijgekomen geld van zijn vorige woning. Dat zou ik dan van hem kunnen huren.

Ik wacht nog even met er al te blij over te zijn, want er is nog veel uit te zoeken op financieel gebied, bijvoorbeeld of dit voor hem überhaupt financieel aantrekkelijk en haalbaar is. Verder is er nog het probleem van het niet buitenissige bedrag dat hij daarvoor beschikbaar heeft. Dit verjaagt ons naar de prijsklassen huizen waar alle starters naar op zoek zijn. Of het gaat lukken om daar in deze dolgedraaide huizenmarkt nog een parmantig optrekje voor te vinden is de vraag.

Maar natuurlijk ben ik wel blij met het verbredende perspectief dat dit mij geeft. Nadat mijn hospita haar wensen kenbaar had gemaakt afgelopen week, was de paniek bij mij ingeslagen. Ruimhartig vertelde ik haar over alles wat er het afgelopen jaar was gebeurt. De randpsychose en de zware depressie die op dit omslagpunt volgde, het opzeggen van het bedrijf, de ziekte die de moeder van mijn vriendin bijna fataal was geworden en op de valreep de financiële tegenslagen die elkaar opvolgde vanuit de belastingdienst. De wachtlijsten voor sociale huur zijn ellenlang en met geluk scoor ik binnen een jaar of twee een huisje in een klein gehuchtje om mijn geboortestad heen.

Mijn hospita vond het vreselijk voor mij. Het vormgeven van een nieuw op handen zijnd boek voor haar bedrijf zat er dus ook niet in? Nee, zo’n mooie opdracht, maar ik moet hem afzeggen. Eerst aan mijzelf werken, de depressie die ik nu al meer dan een jaar als een sleepkogel met mij mee tors genezen. Als dat überhaupt al mogelijk is na alle deceptie.

Ik slik nu al een maand een lage dosis antipsychotica en dat geeft enigszins rust. Soms is het vervreemdend, want dat sta ik erg ver bij mijn gevoelens vandaan. Vooral mijn vriendin heeft daar last van, maar alles went. Soms komen de depressies juist weer wat heviger op en ben ik weer een paar dagen van de kook, maar dit is ook gerelateerd aan de omstandigheden en de onderliggende onopgeloste sores.

Het andere lichtpuntje is dat de eerste rekeningen meevallen. De bedrijfswinst die ik terug moet gaan betalen aan het UWV is te overzien. Dag geld. Maar mijn boekhouder heeft goed werk gedaan. Deze dingen te weten geeft rust. Met pijn in mijn hart heb ik het bedrijf dat ik drie jaar geleden ben begonnen uit verzet tegen mijn mentale problemen, afgesloten. Deze problemen blijven bij mij, dat wist ik sinds de randpsychose en twee weken durende crisis die er op volgde. Ze zijn helaas deel van mij en al te sterk kijken naar de toekomst probeer ik te vermijden. Sinds het gebeuren begin 2018 ben ik eerlijk gezegd blij dat ik nog leef.

Dit mentale probleem dat bij mij blijft heet dus autisme en daar heb ik nog weinig over geschreven op deze blog. Het wordt tijd.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.