Schuldgevoelweer

Vandaag is het schuldgevoelweer wederom aangebroken en gister de eerste dag van het voorjaar:  

Het Schuldgevoel Seizoen.

Daarmee bedoel ik het seizoen waarin iedereen geacht wordt blij en opgewekt te zijn. Ook is het een overprikkelingsseizoen, waarin de meeste mensen van nature blij en opgewekt worden en daarom ook meer naar buiten komen, waardoor het weer drukker wordt.

Zodra de zon zich laat zien merk je het aan heel de maatschappij. Alles en iedereen leeft weer op, honden blaffen, drie keer zoveel auto’s razen voorbij in de drukke straat waar ik woon.

In de villawijk die mij omringt zijn met de eerste zonnestralen ook de mechanische tuingereedschappen weer ontwaakt en de zeurderige lange tonen van dubbel aangedreven miljonairsspeeltjes dreinen over het gazon. Megagrasmaaiers, goed geoliede mechanische snoeischaren, bladblazers, onkruidlaser-verdelgers en wat al niet. Ik weet dat dit de hele zomer zo door zal gaan en dat ik er in mijn minuscule huis nu eenmaal niet aan kan ontsnappen.

Ook honden die horen bij de grote gazons die mijn kleine huurhuis omringen, worden omdat het droog is, weer vaker buiten gelaten.

In de midden modaal wijken waarin ik wandel als ik wandel hoorde ik op dag één van het voorjaar voornamelijk de decoupeerzagen tekeer gaan. Als een vogelsoort dat daar slechts voor komt. Opgetogen midden modaal klussers werken in het zonnetje naast het huis aan schuurtjes, aanbouwtjes, pergolaatjes en prieeltjes. Zelf heb ik ook gerust wel klus ideeën, maar door mijn depressie en lage energieniveau toch de moed niet om er aan te beginnen.

Op dit moment zie ik het leven namelijk zo:

Het heeft geen zin.

Toch ben ik maar even in de voorjaarszon gaan zitten, om de veelbelovende vitaminen D in mijn poriën binnen te laten. Misschien wordt ik dan weer gelukkiger. Morgen of zo.

Maar het buiten zitten maakte in eerste instantie dat ik mij de vorige zomer herinnerde en dat was geen leuke tijd. Waarin ik nog suffer dan nu op mijn tuinstoel zat, luisterend naar het onafgebroken geluid van autobanden, die over de spoorwegovergang raasden. Het lawaai van de zomer, het houdt alleen op in de herfst. Toen ben ik naar binnen gegaan om een jas aan te trekken en mijn zonnebril en headphones op te zetten, teneinde het geluid tegen te gaan en zo zit ik dus nu te schrijven om kwart over twee in mijn oude kleren.

Vandaag kan ik er niet veel van verwachten.

Gister was te druk.

Mijn nichtje kwam langs en bleef drie uur lang babbelen. Ze was ontzettend druk en zat vol met daadkracht, dromen, meningen etcetera. Ze is nog jong en ik was al lang blij dat ze na die ellendige scheiding van haar ouders weer een beetje was opgekrabbeld. Vervolgens is het hopen dat ze zich niet met allerlei probleemmensen zal inlaten, maar ik probeer mezelf voor te houden dat het niet mijn zaak of verantwoordelijkheid is.

Toch ben ik zo niet, dat ik het me niet aantrek als er iets mis gaat met een ander. Ik weet dat het credo in deze maatschappij is om ieder je eigen weg te gaan en je eigen verantwoordelijkheden te dragen, maar tot beide ben ik niet in staat.

Hoe dan ook, nadat zij vertrok, was ik niet goed in staat tot rust te komen. Ik besloot een uur te wandelen met mijn headphones op en soms wat muziek, maar de geluiden om mij heen werden alleen maar luider. Toen ik goed en wel in het park was aangekomen en wilde genieten van de natuurgeluiden was er in de verte het geluid van een brandweerwagen. Trouwens, ook de vogels zelf klonken schreeuwerig, alsof het er vandaag extra op aan kwam.

Nergens leek er rust te zijn.

Mijn goede zonnebril was ik vergeten bij mijn vriendin en door de veel te sterkte Ray-ban zonnebril zag ik geen snars. Bij het invallen van de avond viel een roze licht over alles heen, de eerste zomerse schemering van het jaar. In de dunne lucht voelde ik een onrustige zomer ontwaken in alles om mij heen. De mensen, de auto’s, de dieren, iedereen leek na een lange duistere winter weer in zomerse drift te ontsteken. Het soort drift dat nesten doet bouwen en prieeltjes. Het soort drift dat sensualiteit in de zengende zomerhitte belooft en daarvan, word iedereen gespannen.

Maar met het vallen van de schemer voelde ik het LED licht van de auto koplampen door mijn ogen de hersenen in priemen. Alles leek feller en ik weet, als dat gebeurt, ben ik overspannen.

Het was te laat om nog tot rust te komen, dat zou pas morgen lukken. Dan zou ik mijn dag in een depressieve verveling doorbrengen en me daarna weer beter voelen.

Ik had bovendien niet de keuze om te rusten. Ik zou nog bij mijn vriendin eten en mijn moeder kwam de geleende auto retourneren. Daarom sleepte ik mij door de avond heen en hier zit ik dan vandaag.

Ik heb mijn vriendin voor vandaag afgezegd. Ik heb een rustdag nodig.

Als ik wakker wordt lijk ik uit een moeras te moeten klimmen; de typische anti-psychoticaslaap.

Ik weet niet meer met welke gedachten ik mezelf uit bed het gesleept. De gedachten aan worteltjestaart eten. Een depressieve pijn ontwaakt in mijn borst. Ik lees het nieuws in bed:

‘Misbruik wordt niet erkend binnen het Vaticaan,’ ook de nieuwe paus lijkt een deceptie. De zegsvrouw van het meldpunt misbruik verteld haar depressieve levensverhaal en wat het misbruik met haar deed.

Ze zou een eigen kerk moeten beginnen denk ik bij mijzelf. Church of Mary, geleid door alleen maar vrouwen, een safe haven.

Even denk ik er aan hier een tekening aan te wijden, maar er is toch niemand die zit te wachten op mijn ideeën. Deze wereld is niet voor mij gemaakt en ik niet voor deze wereld.

In mijn dagdroom maak ik er wat van en voer ik een paar van mijn ideeën uit. Zo zou ik wel eens een social-media kanaal willen beginnen om mensen te laten zien hoe het echt is om in de bijstand te leven en sociaal uitgespuugd te zijn. Maar dan herinner ik me dat ik helemaal geen energie heb en de projecten die ik opvat gemiddeld toch niet begrepen worden.

Het heeft geen zin.

Dat is mijn lijfspreuk van het afgelopen jaar.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.